|
Na rookruimte nu ook kindvrije zone |
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
dinsdag 09 maart 2010 |
|
Berlijn – Rollator country, noemen kwaadwilligen Charlottenburg, de Berlijnse westwijk waarin ik woon. Bejaardensoos, snieren anderen. Het is waar, er wonen hier relatief veel oudere mensen, want de wijk is gemengd. Vijftigplussers en jonge gezinnen bepalen het straatbeeld. Er zijn inderdaad weinig punkers, maar aan kinderen geen gebrek: ik kijk uit op een speeltuin, mijn huis grenst aan een school en aan de andere kant is een goed lopend Eiscafé gevestigd. Je kunt zeggen dat hier een doorsnee van de bevolking woont en dat bevalt mij goed. De (jeugdige) critici komen doorgaans uit Prenzlauer Berg, het `Amsterdam Oud-Zuid´ van Berlijn, waar tachtig procent van de bevolking jonger is dan 45 jaar en waar de hoogopgeleide bewoners zich uitsluitend voortbewegen met een baby op de buik, een of twee kleuters in de wagen en soms een olijk drietal in de bakfiets.
Dat is de dominante cultuur in dit levendige en aantrekkelijke stadsdeel, en wie het niet bevalt kan beter verhuizen. Bakbeesten van kinderwagens belemmeren de doorgang op de toch bepaald niet smalle Berlijnse stoepen. Het aantal winkels voor babies en kleuters is ontelbaar, iedere straat kent een kleurige lokatie voor kinderopvang en als Lukas, Maria of Maximilian daaruit komen, mogen ze mee naar alles wat pappa en mamma gaan doen. Dus ook mee naar café en restaurant. Bovendien genieten ze een vrije opvoeding, wat in de praktijk betekent dat ze schreeuwend rondrennen en overal aan mogen komen. Om het generale beeld nog verder in te kleuren: ze zien er fotogeniek uit, met zorgvuldig geknipte kapseltjes en dure kleertjes, maar gecorrigeerd worden ze niet en als je er wat van durft te zeggen kun je rekenen op vernietigende blikken van de ouders, of erger. Maar het tij gaat keren. Het overige volk (want dat is er ook nog) krijgt er schoon genoeg van en dus heeft Prenzlauer Berg nu de primeur van een café met een kindvrije zone.
|
|
Lees meer...
|
|
We zijn toe aan een tweepartijen stelsel |
|
Dick Toet
|
|
zondag 07 maart 2010 |
De laatste jaren kan er geen verkiezing worden gehouden of vooral de teleurstelling vat post. De partijen hebben gefaald en het signaal van de kiezers is niet begrepen. De kiezers zijn op drift geraakt, aan de uitslag is geen touw vast te knopen, deugen doet een verkiezingsuitslag de laatste tijd eigenlijk nooit. En de plotselinge opkomst van een nieuwe partij zorgt onherroepelijk voor extra paniek. Dat was al zo begin jaren zeventig met de Boerenpartij, in de jaren tachtig met de Centrum Democraten, begin deze eeuw met de Fortuynisten en sinds vorig jaar met de Partij voor de Vrijheid (PVV).
Je zou troost kunnen putten uit het feit dat al deze kaarsen uiteindelijk zijn gedoofd, maar de heftige en snelle opkomst van de partij van W. ziet er ongelooflijk gevaarlijk uit. Een partij, die met het verbieden van hoofddoekjes, de strijd tegen cultuursubsidies, nog veel meer asfalt en een onverantwoordelijke verlaging van de belastingen, de kiezer probeert te paaien, doet een beroep op onwetendheid en refereert voornamelijk aan de borrelpraat op verjaardagen.
|
|
Lees meer...
|
|
Het celibaat dat niet mocht vallen |
|
Gastschrijver
|
|
zondag 07 maart 2010 |
Richard Schoonhoven
De berichtgeving over ongewenste seksualiteit in een internaat in het Limburgse en elders uit de jaren zestig en zeventig heeft de aandacht opnieuw getrokken naar het celibaat, de verplichting tot een ongehuwde staat en vergeestelijking van de vleselijke lusten bij priesters in de rooms-katholieke kerk.
Het is opvallend dat eerst een halve eeuw later het licht aangaat in de donkere kamers van weleer en de slachtoffers naar buiten treden. Misschien dat de publiciteit rond het boek van Gerard van Westerloo over de erotische belevenissen van zijn jonge zus met een volwassen priester als een blikopener heeft gefunctioneerd. Maar dat alleen kan niet de oorzaak zijn. De openheid en openhartigheid over erotiek tot porno en alles wat zich daar tussen bevindt in reclame en op het scherm, heeft de terughoudendheid over die menselijke activiteiten verminderd. Al dan niet terecht is “de schaamte voorbij “ voor velen een realiteit. Bovendien is de priester/lesgever, voorzien van een aureool van eerbied, van het netvlies verdwenen. Zijn gezag met dat van zijn kerk is deels vervlogen. En als hij er nog is, is hij oud en kwetsbaar. Niettemin moeten de achterstallige klagers volstrekt serieus en met respect door de autoriteiten van vandaag worden gehoord. De vertekening door de afstand in tijd is geen excuus.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Die rechte Revolte in Holland und die naive linke TV-Gegenpropaganda |
|
Gastschrijver
|
|
vrijdag 05 maart 2010 |
Helmut Hetzel
Den Haag - Einst galten die Niederlande als Land der Toleranz. Man konnte über die Straße gehen, auch wenn die Fußgängerampel rot leuchtete und sogar ein Polizist daneben stand. Der drückte ein Auge zu, weil die Verkehrssituation den Regelverstoß erlaubte. Kein Auto weit und breit, also: ,,Let´s go.‘‘
Man konnte auf der Autobahn 130 km/h fahren, auch wenn 100 km/h vorgeschrieben waren, ohne gleich geblitzt und mit einem hohen Bußgeld bestraft zu werden, wie das heute der Fall ist. Man konnte öffentlich seine Meinung sagen, ohne fürchten zu müssen, anschließend Morddrohungen zu erhalten.
Das ist lange her. Das ist das Holland von gestern. Das Land in dem Erasmus einst den Humanismus predigte, hat sich in der zurückliegenden Dekade fundamental gewandelt. Holland ist im Umbruch. Es findet eine rechte Revolte statt. Eine Revolte gegen die Überfremdung, gegen die Islamisierung des Landes. Deren Gallionsfigur ist heute der Populist Geert Wilders. Er ist der Sieger der Kommunalwahlen. Er steht nun ante portas, um die Macht in Den Haag bei den kommenden Parlamentswahlen am 9. Juni zu erobern.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Han Kogels
|
|
woensdag 03 maart 2010 |
Hoewel het nu om gemeenteraadsverkiezingen gaat, is met de val van Balkende IV het circus voor de verkiezing van een nieuwe Tweede Kamer losgebarsten.
De boegbeelden van de landelijke politiek hebben eventjes de Haagse arena verlaten en lopen, uitgedost in de kleuren van hun partijen, door het ganse land flyertjes uit te delen. En in alle actualiteitenrubrieken op radio en tv maken ze, na een paar woordjes over gemeentelijke politiek te hebben gemompeld, de geesten rijp voor het echte gebeuren op 9 juni. Geen wonder. Deze gemeenteraadsverkiezingen leveren een belangrijke politieke graadmeter op - zelfs als er een lage opkomst is en als één op de drie kiezers uit protest zijn stem uitbrengt op een locale partij (zoals gemeentebelangen Tietjerksteradeel, om maar iets te noemen). We leven in een tijd van politieke reuring en polarisatie. In de peilingen zien partijen uit het politieke midden hun aanhang naar links en rechts weglopen. De spoeling dreigt te dun te worden om over een paar maanden nog een werkbare coalitie in elkaar te kunnen knutselen. Ieder kans om je als landelijke partij te profileren moet je dus zo snel mogelijk met beide handen aangrijpen.
Het is dan ook geen toeval dat de oppositie in de Tweede Kamer nog net op 2 maart het hete controversiële hangijzer van de verhoging van de AOW-leeftijd in de vrieskist heeft gestopt. Een snoepje van Agnes Kant, Femke Halsema, Mark Rutte en Geert Wilders, dat de kiezer geacht wordt dankbaar op te peuzelen als hij straks het rode potlood hanteert. Maar ook het CDA laat zich niet onbetuigd. Want de nog maar net tot minister van Financiën bevorderde Jan Kees de Jager heeft zojuist met hoorngeschal verkondigd dat hij heeft besloten voor alleenstaande AOW-ers zonder extra inkomen de belastingvrijstelling van 43 naar 50 euro te verhogen. Dat scheelt weer een aangifte voor 1 april en ze kunnen die 48 euro inkomstenbelasting, die zij eigenlijk verschuldigd zouden zijn, lekker in hun zak houden. Maar dan wel even aan ons denken als u in het stemhokje staat, hoor!
Het winnen van de kiezersgunst is ook een kunst.
|
|
|
|
